میخوام امروز همه نگفتنی ها رو بگم
قصه عشق گذشته قصه شادی و غم
تو گمون کردی بری دنیا تمومه واسه من
شادی از غم میمیره خنده حرومه واسه من
من نگاهم دیگه دنبال تو نیست
دلمو پس میگیرم مال تو نیست
دیگه هرگز ننویس قصه برام
برو من عشق دروغی نمیخوام
دیگه من عشق دروغی نمیخوام
نمیخوام نمیخوام نمیخوام

کاری از من نمیاد اون دلو برد
شعله عشق تو خاموش شد و مرد
وقتی دستاشو تو دستام میذاره
واسه من گرمی آفتابو داره
نگاهاش جادوییه رویا داره
طعم شیرین شکرآبو داره
من نگاهم دیگه دنبال تو نیست
دلمو پس میگیرم مال تو نیست
دیگه هرگز ننویس قصه برام
برو من عشق دروغی نمیخوام
دیگه من عشق دروغی نمیخوام
نمیخوام نمیخوام نمیخوام

میخوام امروز همه نگفتنی ها رو بگم
قصه عشق گذشته قصه شادی و غم
تو گمون کردی بری دنیا تمومه واسه من
شادی از غم میمیره خنده حرومه واسه من
من نگاهم دیگه دنبال تو نیست
دلمو پس میگیرم مال تو نیست
دیگه هرگز ننویس قصه برام
برو من عشق دروغی نمیخوام
دیگه من عشق دروغی نمیخوام
نمیخوام نمیخوام نمیخوام

نظر یادت نره

به همراهانی که در رودخانه حقیقت نترسیده اند

به جویندگان راه ، به پویندگان جان ، به نوشندگان پاکی

به همراهانی که با چشم خود دیده اند

به همراهانی که سرنوشت خویش را بر پایه های استقامت برافراشته اند

به کاوندگان رنج ، به آنهایی که مرگ ایستاده را بر زندگی نشسته ترجیح داده اند

چنین باد به آنهایی که تحقیق را بر تقلید و واقعیت را برآرزو و معنی هستی هستا را بر نیستی و

پوچی ، حقیقت دانند . چنین باد به آنها که در جهان چراها سفرکرده اند ، به کسانی که خواهد

 آموخت در جهان تن خویش چراها را پاسخی دهند

ما و عشق به زندگی

خُب ، که چی ؟

روزی که سخن آغاز شد ، من هنوز زاده نشده بودم .

و روزی که زاده شدم ، سخن گفتن نمیدانستم .

هنگامی که سخن گفتن آموختم،

به من گفتند :- هیس ...... ، خاموش !

زبانم برای سخن گفتن میگردد،

لبانم بسته است .

دستم برای نوشتن میرود ،

قلم شکسته است .

چشمانم برای دیدن بی تاب ،

پلکها خوابند.

گوشهایم تشنه شنیدن یک صدا ،

ولی صدا از جائی بر نمی خیزد . گلو ها بسته اند.

من این زبان و دست و چشم و گوش و لبان را برای چه میخواهم ؟

من این واژه دوستی را سالهاست که به زبان نیاورده ام.

این آبی صبح را به چشم ندیده ام.

من این هو هوی باد و خرامیدن نسیم را به گوش نشنیده ام.

و ننوشته ام با انگشتانم آنچه را محبت مینامند .

گفتن و شنیدن و دیدن و نوشتن جُرم است.

حتی اگر واژه « دوستی » باشد.

حتی اگر کلمه « محبت» باشد.

خوشحال میشم به این وبلاگ یه سر بزنی خیلی جالبه مطالب زیبایی داره ؟

تنهای تنها

 تنهایی را دوست دارم زیرا بی وفا نیست

تنهایی را دوست دارم زیرا عشق دروغی در آن نیست

تنهایی را دوست دارم زیرا تجربه کردم

تنهایی را دوست دارم زیرا خداوند هم تنهاست

تنهایی را دوست دارم زیرا ....

در کلبه تنهایی هایم در انتظار خواهم گریست و

انتظار کشیدنم را پنهان خواهم کرد...

شاید در سکوتی یا شاید در شبی سرد و بارانی .....!!!

منو ببخش که ساده از عشق تو گذشتم
سپردمت به تقدیر باره سفر رو بستم
باید برم از اینجا چاره نمونده جز کوچ
برای زنده موندن تو این زمونه پوچ

بذار همیشگی شه قصه عاشقیمون
تو باشی لیلی منم مثال مجنون
بین دو راهی و شک حیرون و هاج و واجم
سفر دوای دردم هجرت تنها علاجم

طاقتش ندارم طاقت دل بریدن
سیل بلور اشک رو گونه تو دیدم
حرفی نمونده باقی سکوت حرف آخر
تو هم بخاطر عشق از من ساده بگذر
بذار همیشگی شه قصه عاشقیمون
تو باشی لیلی منم مثال مجنون

تو مي تواني دوستي مرا نپذيري . مي تواني مرا از خود براني . مي تواني روي از من بگرداني و براي هميشه مرا از ديدار خود محروم كني ... منهم مي توانم تو را نبينم . مي توانم روز ها و شبها بدون ديدار تو بسر برم . مي توانم چشمانم را از سر راه تو بگردانم و به سوي تو خيره نشوم . مي توانم زبانم را وادارم تا نام تو را بر خود جاري نكند . مي توانم گوشم را از شنيدن آهنگ صدايت بي نصيب نمايم . ولي ....قلبم.... او ديگر در اختيار من نيست . او تا زنده ام بياد تو خواهد طپيد او در درون خود بخاطر تو خواهد ناليد.

 عـزیـزان رفتـم از دنیـای فانـی

                                                نچیـدم مـن گلـی از زنـدگانـی

          سـر قبـرم شقـایـق هـا بـریـزیـد

                                          کـه مـن خیـری ندیـدم از جـوانـی

ای کسانیکه مامور دفن من بودید دهانم را باز بگذارید تا آخرین بار پدر و مادرم را با نا امیدی صدا بزنم دستانم را بیرون گذارید تا ببینند چیزی با خود نمیبرم چشمان خسته ام را باز بگذارید تا برای آخرین بار دنیا و زندگی را بنگرم و تکه یخی بر مزارم بگذارید تا بجای چشمان خسته و قلب شکسته پدر و مادرم بر من بگرید وگل سرخی را بدست خواهر مهربانم دهید تا بدانند همدم آنها گلی بود که باغبان سر نوشت او را از گلستان زندگیش چید .

بین من و تو فاصله یعنی عشق

حتی فراق و حوصله یعنی عشق

نقد دلم به نسیه ی دیدارت

زیبای من ! معامله یعنی عشق

ناکام مانده جبر زمان ، حتی

در حل این معادله ، یعنی عشق

بار دگر مرا متولد کرد

قابلترین قابله یعنی عشق

شوری فتاده در همه ذرات

آغاز فصل چلچله یعنی عشق

یک نیمه شب به پای دلم بنشین

راز و نیاز و نافله یعنی عشق

من این غزل به وزن تو می گویم

با قیمتی ترین صله یعنی عشق

باید تلافی شب هجران کرد

روز وصال هم گله یعنی عشق

باید رسید ، مسلک ما این است

صحرا و خار و آبله یعنی عشق

تنها هدف ، خرابی دلها بود